Rocznica urodzin świętego Maksymiliana Kolbe

Maximilian8 stycznia przypada 122. rocznica urodzin świętego Maksymiliana – wielkiego polskiego świętego. Założył katolickie imperium medialne, prowadził ludzi do Chrystusa zarówno w Polsce, jak i w dalekiej Japonii. Oddał życie za współwięźnia niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz. Cała jego ziemska droga była pełnym oddaniem się na służbę Niepokalanej – właśnie dlatego przyjął w zakonie imię Maksymilian.

Przyszły święty urodził się w Zduńskiej Woli 8 stycznia 1894 roku. Powołanie do życia konsekrowanego odkrył już w wieku 8 lat kiedy to objawiła mu się Matka Boża. Zdecydował się wstąpić do zakonu franciszkanów i podjął naukę w Małym Seminarium Franciszkanów we Lwowie. W 1910 r. rozpoczął studia w Krakowie, które kontynuował w Rzymie. Śluby złożył 1 listopada 1914 r. w Wiecznym Mieście i przybrał drugie imię – Maria. W następnym roku uzyskał doktorat z filozofii na Papieskim Uniwersytecie „Gregorianum” w Rzymie.

W 1917 r. założył Rycerstwo Niepokalanej (łac. MI – Militia Immaculatae), którego celem było i jest nawracanie innych przez Maryję. Jak to określił sam św. Maksymilian: „Promieniować na otoczenie, zdobywać dla Niej duszę, by przed Nią także serca bliźnich się otwarły, by zakrólowała Ona w sercach wszystkich, co są gdziekolwiek na świecie, bez względu na różnicę ras, narodowości, języków i także w sercach wszystkich, co będą kiedykolwiek aż do skończenia świata – oto nasz ideał”. Rycerstwo Niepokalanej to jedno z największych osiągnięć o. Kolbe.

28 kwietnia 1918 r. św. Maksymilian otrzymał święcenia kapłańskie z rąk wikariusza Rzymu, kardynała Basilio Pompilia w rzymskim kościele San Andrea della Valle, a dzień później odprawił swoją pierwszą Mszę Świętą. W 1919 r. uzyskał doktorat z teologii na Papieskim Wydziale Teologicznym św. Bonawentury Ojców Franciszkanów w Rzymie. W tym samym roku w Krakowie rozpoczął wykłady z historii Kościoła w Wyższym Seminarium Duchownym Franciszkanów.

W 1922 r. zaczął ukazywać się miesięcznik „Rycerz Niepokalanej” , który był pismem Rycerstwa Niepokalanej, które zdobywało coraz większą popularność. W 1927 r. w Teresinie pod Warszawą o. Maksymilian z grupą franciszkanów rozpoczął w szczerym polu budowę klasztoru – wydawnictwa. Wkrótce dokonano kanonicznego założenia tego klasztoru, który został nazwany Niepokalanowem. Początkowo rodzinę zakonną tworzyło 18 braci zakonnych i 2 ojców – braci Kolbów (brat o. Maksymiliana również był franciszkaninem). Przełożonym został nasz późniejszy święty.


W 1930 r. podjął się misji ewangelizacyjnej poza Polską i rozpoczął swoje podróże misyjne, w tym tę najbardziej znaną do Japonii, gdzie zaczął ukazywać się w miejscowym języku „Rycerz Niepokalanej” i powstał klasztor o nazwie Ogród Niepokalanej oraz zostało otworzone małe seminarium.

Kilka lat później o. Kolbe już na stałe powrócił do kraju i stał się ponownie przełożonym Niepokalanowa, który wspaniale się rozwinął. Stał się samowystarczalnym miasteczkiem posiadającym nawet własną straż pożarną i zamieszkanym przez ponad 700 osób. „Rycerz Niepokalanej” ukazywał się w nieprawdopodobnie wysokim nakładzie – miliona egzemplarzy! Były też pierwsze próby nadawania katolickiego radia z Niepokalanowa.

Działalność wydawnicza została przerwana w 1939 r. przez wybuch II wojny światowej. We wrześniu o. Maksymilian został aresztowany wraz z innymi zakonnikami przez Niemców, ale zostali oni uwolnieni 8 grudnia – w dzień wspomnienia Matki Bożej Niepokalanie Poczętej. 20 listopada 1940 r. władze Rzeszy pozwoliły na wydanie jednego numeru „Rycerza Niepokalanej” w nakładzie 120 tysięcy egzemplarzy, ale z zastrzeżeniem, że może być rozpowszechniany tylko na terenie okręgu warszawskiego. W lutym 1941 r. o. Kolbe wraz z innymi ojcami został uwięziony na warszawskim Pawiaku. 28 maja tego roku przyszły święty został przewieziony transportem wraz z innymi więźniami do obozu koncentracyjnego Auschwitz w Oświęcimiu. Następnego dnia został wpisany na listę więźniów i otrzymał numer obozowy 16670.

Latem 1941 roku podczas apelu, gdy komendant obozu w odwecie za ucieczkę więźnia z bloku, do którego należał o. Maksymilian, wybrał 10 więźniów, skazując ich na śmierć głodową, franciszkanin ofiarował swoje życie, proponując, że zastąpi jednego z nich – ojca rodziny Franciszka Gajowniczka. Razem z innymi skazańcami został zamknięty w bunkrze głodowym. 14 sierpnia został dobity zastrzykiem z trucizną.

Z uwagi na zasługi swojego życia i dobrowolne pójście na śmierć, aby ratować bliźniego o. Maksymilian Kolbe został ogłoszony błogosławionym 17 października 1971 r. w Rzymie przez papieża Pawła VI. Papież Jan Paweł II ogłosił zakonnika świętym 10 października 1982 roku nazywając go męczennikiem miłości i mówiąc o nim: „O. Maksymilian Kolbe odniósł duchowe zwycięstwo, podobne do zwycięstwa samego Chrystusa, oddając się dobrowolnie na śmierć w bunkrze głodu – za brata.”

MBr