Ks. Infułat Józef Fijałkowski, Ewangelizacja Czasu Zwykłego

205mPo przeżyciu Uroczystości Narodzenia Pańskiego weszliśmy razem z Kościołem katolickim w Czas Zwykły, którego charakterystycznym znakiem jest w liturgii kolor zielony (ornatu).

Czas Zwykły kojarzy się nam z czasem mniej ważnym, mało znaczącym, pospolitym. Tymczasem zamysł Kościoła, który prowadzi nas drogami uświęcenia i zbawienia, kieruje nas i zachęca do przeżywania wielkich prawd naszej wiary w zwykłej codzienności naszego życia. Tej umiejętności i sztuki chrześcijańskiego życia brakuje niestety wielu ludziom, także i tym, którzy uważają się za chrześcijan.

Przeżyli piękną Uroczystość przyjścia na świat Jezusa, usłyszeli Jego Słowa „Oto ja jestem z wami po wszystkie dni, aż do skończenia świata”, a żyją na co dzień, jakby Boga nie było. Nie zauważają Jego obecności pośród codziennych zajęć, wśród smutków i radości, nie dziękują, nie proszą, nie wzywają Jego pomocy w trudnych doświadczeniach życia. Jakże aktualna jest prośba psalmisty „Naucz nas Panie chodzić Twoimi ścieżkami” (Ps 25, 4). Ścieżki Pana to każdy dzień naszego życia, każda godzina, wszystkie sprawy naszej codzienności, to nasze zadania zawodowe, rodzinne, nasze powołanie, to każdy człowiek, którego spotykamy, któremu służymy, którego powinniśmy miłować i jak bratu z cierpliwością usługiwać. Brak takiej umiejętności potwierdza porzekadło: Święta, święta i po świętach.

Tymczasem po przeżyciu Uroczystości Narodzenia Pańskiego i innych świąt treści nam przez Boga i Kościół przekazane powinny nam towarzyszyć w naszych myślach, uczuciach i w naszym działaniu.

Badania wykazują, że bardzo wielu ludzi uważających się za chrześcijan nie modli się codziennie, nie uczestniczy w niedzielnych Mszach świętych, nie praktykuje miłości Boga i człowieka, która jest szczególnym znakiem i wymiarem naszej wiary.

Ale należy też zauważyć, że nie brakuje pośród nas ludzi w naszych domach, w rodzinach, w miejscach pracy, którzy każdy dzień rozpoczynają znakiem Krzyża Świętego i modlitwą, którzy nie wstydzą się przeżegnać przed kościołem, przed podróżą, przed posiłkiem, którzy nie tylko w niedzielę, ale także w tygodniu uczestniczą we Mszy św. i przyjmują Komunię Świętą.

Mieliśmy i mamy pośród siebie wspaniałych ludzi, dla których Ewangelia, przykazania, sumienie są drogowskazami w podejmowaniu codziennych, niejednokrotnie bardzo trudnych decyzji. Są to święci codzienności, chrześcijanie czasu zwykłego, któremu przez wiarę, miłość, modlitwę i czyny nadają wymiar niezwykłości, wielkości, ponieważ inspiracją ich jest Bóg, wiara, powołanie chrześcijańskie, poczucie odpowiedzialności oraz pamięć, że takie przeżywanie każdego dnia prowadzi nas do szczęśliwej wieczności – do przebywania z Bogiem na zawsze.

Wszyscy jesteśmy powołani do takiego dorastania w chrześcijańskiej dojrzałości. W Adhortacji apostolskiej Evangelii Gaudium (Radość Ewangelii) Ojciec Święty Franciszek napisał: Niektórym się wydaje, że są wolni, kiedy są daleko od Pana, nie zdając sobie sprawy, że zasadniczo pozostają sierotami i bez ratunku, bez domu, do którego można by zawsze wrócić. Przestają być pielgrzymami i zmieniają się w błądzących, zawsze krążących wokół siebie, nigdzie nie dochodząc.

Bardzo nam wszystkim potrzebna jest pedagogika ewangelizująca nas do umiejętności codziennego przeżywania naszego życia, aby każdego dnia było ono życiem chrześcijańskim.

Takie cnotliwe nawyki są dzisiaj bardzo potrzebne wszystkim, a szczególnie ludziom, którzy ulegli laicyzacji, zeświecczeniu, a nawet pogaństwu.

Błogosławiony Piotr Faber mówił: Czas jest wysłannikiem Boga. Należy, zatem podjąć trud, aby każdy dzień przeżywać w nieskończonym Boga wymiarze, w głębi Jego miłości, w perspektywie drogi prowadzącej nas do spotkania z Nim. Z tej drogi nie można wyłączyć czasu zwykłego żadnego dnia, będzie to zawsze wielka strata w doczesności i na całą wieczność. Taka postawa byłaby nie tylko wielką osobistą stratą, ale także społeczną. Potwierdza to Ojciec Święty Franciszek we wspomnianej Adhortacji: Autentyczna wiara – która nie jest nigdy wygodna ani indywidualistyczna – zawsze pociąga za sobą głębokie pragnienie zmiany świata, przekazania wartości, zostawienia czegoś dobrego po sobie na ziemi. Nie dokona tego nikt, kto chciałby swoje chrześcijaństwo przeżywać tylko w święta i w niedzielę.

Chrześcijanie przeżywający wiarę w codzienności niosą nadzieję światu, ponieważ przeżywając każdą chwilę życia z Bogiem, zapewniają sobie i innym prawdziwą radość Ewangelii.

A zatem prośba: Naucz nas Panie chodzić Twoimi ścieżkami – każdego dnia jest bardzo aktualna dla współczesnych ludzi i na każdy, najzwyklejszy dzień ich życia.