Jan Olszewski nie żyje

Jan Olszewski nie żyje. Po tym, jak zemdlał i stracił świadomość, Olszewski trafił do szpitala, gdzie zmarł. Miał 88 lat. Olszewski był premierem Polski w latach 1991-1992 oraz posłem w trzech kadencjach Sejmu. Pełnił również funkcję doradcy prezydenta Lecha Kaczyńskiego. W czasach PRL Olszewski był obrońcą w procesach opozycjonistów.  Jan Olszewski został przyjęty do masonerii 1 maja 1962 do niezależnej loży „Kopernik” w Warszawie. W loży tej nadano mu w 1964 stopień mistrza, później miał być drugim dozorcą, mówcą i wielkim przysposobicielem Wielkiej Loży Narodowej Polski

  • Kilka dni temu Olszewski trafił do szpitala. Od tego czasu, jak przekazała jego żona Marta Olszewska, nie odzyskał już przytomności
  • W latach 60. Olszewski bronił w procesach politycznych m.in.: Jacka Kuronia, Karola Modzelewskiego, Melchiora Wańkowicza, Janusza Szpotańskiego, Wojciecha Ziembińskiego
  • Informację o śmierci Olszewskiego potwierdził dziś Antoni Macierewicz

Jan Olszewski urodził się 20 sierpnia 1930 roku w Warszawie w rodzinie kolejarzy. W trakcie II wojny światowej Jan Olszewski był żołnierzem Szarych Szeregów (do tej formacji wstąpił w 1943 roku), uczestniczył w Powstaniu Warszawskim. Olszewski studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Ukończył je w 1953 roku. Następnie pracował w Ministerstwie Sprawiedliwości i w Polskiej Akademii Nauk. W kolejnych latach Jan Olszewski należał do zespołu tygodnika „Po prostu”, czy Klubu Krzywego Koła. W roku 1957 otrzymał zakaz wykonywania zawodu dziennikarza za publikacje opisujące nadużycia władzy w sądownictwie i wymiarze sprawiedliwości.

W latach 60. Jan Olszewski był obrońcą w procesach Melchiora Wańkowicza, Jacka Kuronia, Karola Modzelewskiego, czy Adama Michnika oraz studentów aresztowanych w związku z wydarzeniami marcowymi. W latach 70. był inicjatorem oraz sygnatariuszem Listu 59.

Działalność polityczna Jana Olszewskiego

Działalność polityczną Jana Olszewskiego trudno streścić w kilku zdaniach. Należał do założycieli Polskiego Porozumienia Niepodległościowego, uczestniczył w tworzeniu Komitetu Obrony Robotników, współtworzył Komitet Obywatelski przy przewodniczącym NSZZ „Solidarność”. Jan Olszewski był uczestnikiem obrad Okrągłego Stołu, ale nie kandydował do Sejmu kontraktowego. Brał natomiast udział w tworzeniu programu wyborczego Lecha Wałęsy.

Wszedł do Sejmu I kadencji (po wyborach w 1991 roku) z listy Porozumienia Obywatelskiego Centrum (do Porozumienia Centrum należał od 1990 roku). Na szefa Rady Ministrów został powołany 6 grudnia 1991 roku.

Rząd Jana Olszewskiego otrzymał wotum zaufania 23 grudnia. Został natomiast obalony niespełna rok później – w trakcie głosowania przeprowadzonego po północy 5 czerwca 1992 roku – na skutek uchwalenia wotum nieufności. Noc odwołania rządu Jana Olszewskiego nazwana została „nocą teczek”. Zanim doszło do głosowania nad wotum nieufności, minister spraw wewnętrznych Antonii Macierewicz ujawnił tzw. listę Macierewicza, czyli listę tajnych współpracowników Służby Bezpieczeństwa. Było na niej trzech ministrów i ośmiu wiceministrów z gabinetu Jana Olszewskiego.

Jan Olszewski na listach LPR

Po rozwiązaniu rządu Jan Olszewski pozostał w polityce. Co prawda jeszcze w 1992 roku wystąpił z Porozumienia Centrum, ale założył Ruch dla Rzeczypospolitej. Natomiast przed wyborami w 1993 razem wszedł w koalicję z Akcją Polska oraz Partią Wolność, tworząc Koalicję dla Rzeczypospolitej, która nie przekroczyła jednak progu wyborczego. Jan Olszewski stracił mandat posła.

W 1995 bezskutecznie startował w wyborach prezydenckich. Kolejną próbę startu w wyborach prezydenckich podjął w 2000 roku, ostatecznie wycofał się jednak ze startu i poparł Mariana Krzaklewskiego. Do Sejmu wszedł po wyborach w 2001 roku z listy Ligi Polskich Rodzin, ale do klubu partii nie przystąpił. W kolejnych wyborach ubiegał się bezskutecznie o mandat senatora.

W następnych latach Jan Olszewski był zastępcą przewodniczącego Trybunału Stanu, doradcą prezydenta Lecha Kaczyńskiego i szefem komisji weryfikacyjnej Wojskowych Służb Informacyjnych. W 2009 roku prezydent Lech Kaczyński odznaczył go Orderem Orła Białego. W roku 2014 Jan Olszewski został Honorowym Obywatelem m.st. Warszawy.

za onet.pl