Rocznica bitwy pod Grunwaldem

15 lipca 1410 r. wojska polskie, wspierane przez Litwinów i Tatarów pod wodzą króla Władysława Jagiełły pokonały wojska krzyżackie pod Grunwaldem. Dziś mija 609. rocznica tego wydania.

Zwycięstwo złamało potęgę krzyżacką i osłabiło zagrożenie z ich strony dla Polski i Litwy oraz przyniosło niezwykłą sławę na całą Europę polskim rycerzom. Do czasu Grunwaldu Krzyżacy prowadzili ekspansywną politykę, zajmując polskie ziemie i napadając na ziemie litewskie pod hasłami chrystianizacji, mimo, że od przyjęcia chrztu przez Litwę minęło kilkanaście lat.

Wielka wojna polsko-krzyżacka rozpoczęła się w 1409 r. po stłumieniu przez Krzyżaków powstania na zajętej przez nich Żmudzi. W czerwcu 1410 r. wielka armia polska, wspierana przez Litwinów, Mołdawian i Tatarów ruszyła w stronę państwa krzyżackiego.

Spotkanie zbrojne nastąpiło w okolicach wsi Grunwald i Stębark. Tam rozegrała się wielka bitwa. Jej opisy zachowały się dzięki kronice Długosza i kronika autorstwa prawdopodobnie bp. Oleśnickiego. Szeroko znana jest jednak dzięki powieści „Krzyżacy” Henryka Sienkiewicza i jej filmowej. Do tradycji weszła szczególnie słynna opowieść o „dwóch nagich mieczach, które Krzyżacy podarowali królowi polskiemu, by zachęcić go do walki. Przed bitwą bowiem wojska polskie stały przez wiele godzin na zalesionym terenie, w przeciwieństwie do Krzyżaków, którzy prażyli się w pełnym słońcu na polach pod Grunwaldem.

Wielkie zwycięstwo nie zostało do końca wykorzystane. Polakom nie udało się zdobyć głównej siedziby Krzyżaków – Malborka, ale była jedna z najpotężniejszych twierdz w ówczesnej Europie, niemal nie do zdobycia.

Wojna zakończyła się w 1411 r. kompromisowym pokojem w Toruniu, w wyniku którego Polska odzyskała jedynie część zagrabionych przez Krzyżaków ziem. Na odzyskanie Pomorza Gdańskiego przyjdzie czekać jeszcze 35 lat. Ale to Grunwald złamał krzyżacką potęgę i wszechwładzę i był początkiem budowy świetności państwa polskiego.